In Memoriam Theo van de Zand

Elke steen op de Buitenboom huilt…

Woensdag 27 mei jl. is Theo van de Zand, erelid van SV Babberich, overleden.

Theo is in de loop van de middag rustig ingeslapen. De laatste periode van zijn leven was
een hard gelag voor hem. Theo kende immers geen nee of stoppen, maar zijn lichaam
dwong hem uiteindelijk toch tot het nemen van rust en het ondergaan van de pijn.

Theo kwam in de beginjaren zeventig naar Babberich op verzoek van zijn broer Frans. Hij liet
FC Den Bosch achter zich en speelde in Babberich in alle mogelijke elftallen, behalve bij de
dames, zo gaf hij dit zelf altijd weer. Na de dood van zijn ouders had hij geen zin meer om te
voetballen en ging hij zich op een andere manier voor onze vereniging inzetten.

Theo was voor SV Babberich een vrijwilliger pur sang. Sinds 1982 was hij actief in de meest
uiteenlopende functies: hij deed bardiensten, in de hoogtijdagen controleerde hij kaartjes op
de tribune die hijzelf gemetseld heeft, hij trad op als DJ, hij was leider bij verschillende
teams, hij was jaren materiaalman bij het 1 e elftal, hij was terreinbeheerder en nog veel meer.
Als er iets moest gebeuren, dan was Theo er om te helpen. In 2018 leverde hij met tranen in
de ogen de sleutels van het sportpark in omdat hij fysiek niet meer trok wat hij in gedachten
nog voor SV Babberich had willen doen. Voor al deze bewezen diensten werd hij in 2019
benoemd tot erelid.

Hij liet ooit optekenen dat SV Babberich een deel van zijn leven was en dat hij er niets voor
terug hoefde. Het mooiste cadeau wat Babberich hem had kunnen geven, was (net zoals
Frans dat wilde) het kampioenschap in de Hoofdklasse. Twee keer waren de rood-witten er
dicht bij met een 2 e plaats. Het grootste cadeau heeft Theo echter nooit mogen ontvangen.

Hoogtepunt voor Theo bij SV Babberich was natuurlijk het winnen van de KNVB-beker in
1997 in De Kuip tegen SHO. Destijds was Theo ook kantinebeheerder bij de SV. Na afloop
van de wedstrijd stond hij in de oude Businessclub van het stadion bier te tappen met Mike
Obiku. Hij was er achter gesprongen omdat het hem allemaal te lang duurde. Obiku kon hier
overigens wel om lachen.

Een dieptepunt in zijn leven was natuurlijk zijn fysieke gestel dat hem regelmatig in de steek
heeft gelaten mede omdat hij niet van ophouden wist. In zijn voetbalcarrière brak hij zo’n
beetje elk bot in zijn lichaam. Hierdoor werd hij gedwongen gebruik te maken van een
rolstoel en later ook een mindervalidenkarretje. Hiermee werd Theo ook berucht en beroemd
in de regio want hij scheurde er wat af met het karretje.

Tot het laatste moment probeerde Theo nog even naar De Buitenboom te komen om naar
zijn club te kunnen kijken, maar vanaf nu moeten we door zonder Theo. Bij SV Babberich
doet dit veel pijn.

Elke steen op De Buitenboom huilt…