Het rood-witte hart klopt niet meer: het is erg stil.

Geert werd geboren aan de Eltenseweg in Babberich. Zoon van de plaatselijk beroemde melkboer Gradus Eggen (Gradus Pap). Samen met zijn superslimme broer Theo en zijn zus Thea werden ze door hun liefdevolle ouders opgevoed.

Geert, klein van stuk, was, zonder dat anderen dat altijd zagen, op de achtergrond een strategisch denker. Hij vergaarde informatie op allerlei manieren, trok daar zijn eigen conclusies uit en was zo zijn omgeving in denken en doen meestal jaren vooruit.

Geert was geen briljant sportman, maar daarentegen een begenadigd trommelaar bij Drumband Sint Jan in Babberich. Geert ging na de LTS werken bij aannemersbedrijf Gebroeders Swaters BV in Babberich.  Hij was een harde werker die samen met zijn koempels ook in de vrije tijd mening huis in de regio bouwde. Een sjekkie op de lippen en vooral veel en hard werken. Ontspanning was er op zondag. Eerst als elftal leider en toen in de jaren tachtig de opmars van SV Babberich vanuit de Hoofdklasse van de Gelderse Voetbalbalbond begon naar de Hoofdklasse van de KNVB, was Geert er altijd als supporter, maar ook als bestuurslid van de supportersvereniging van SV Babberich. Het behaalde niveau moest behouden blijven en Sportpark De Buitenboom was met de eigen tribune en Businesshome Geerts tweede huis.

Zeker toen de broers Edwin, William en Raymond het shirt van VV Doetinchem omruilden voor het rood-wit van de SV. Moeder Hetty kwam samen met haar boezemvriendin Janny mee naar Babberich en al snel opende ze een eigen cafetaria in de kantine en werden ze onderdeel van de unieke, prestigieuze club uit het grensdorp. Geert bleef speuren naar talenten om bij Babberich te komen voetballen en zo kwam ene Marino Pusic op De Buitenboom voetballen. Enkele jaren later bezorgde Marino SV Babberich de landelijke amateurbeker door in De Kuip twee keer te scoren tegen SHO uit Oud-Beijerland. Geert zijn  ondernemersbloed bracht hem ook tot een avontuur als metselaar in Duitsland.

Daar werden harde Duitse Marken verdiend die dan weer grotendeels werden besteed om SV Babberich aan spelers te helpen die anders financieel niet haalbaar waren.

Maar helaas mooie liedjes duren nooit zo lang. Na 24 jaar kwam er een einde aan het hoofdklasseschap dat voorzitter Frans van de Zand, tegen beter weten in, had proberen te behouden. Uiteindelijk zakte de rood-witte club af naar het niveau waar we ooit waren begonnen.  

Geert, bedankt voor alle fantastische rood-witte momenten. Je werd maar 74 jaar en nu is het stil.